Η Κύπρος, το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου μετά τη Σαρδηνία και τη Σικελία, ενδιάμεσα τριών ηπείρων έχει καταγράψει πέρα των δέκα χιλιάδων χρόνων ιστορία και πολιτισμό. Μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Ασίας ενώνει ιστορία, θρησκεία, κουλτούρα και πολιτισμό των γειτονικών λαών του καθώς επίσης και όσων θέλησαν να την κατακτήσουν από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα.

Εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο καταφθάνουν στη Κύπρο για να γνωρίσουν καλύτερα τον πολιτισμό, την κουλτούρα, να εξερευνήσουν την χλωρίδα και πανίδα, να επισκεφθούν τα αξιοθέατα, να εξερευνήσουν τα μαγευτικά τοπία, και να απολαύσουν την φιλοξενία και τις υπηρεσίες που έχει να αναδείξει αυτός ο προορισμός.

Νεολιθική και Χαλκολιθική Εποχή

Τα πρώτα σημάδια ύπαρξης στο νησί μας πάνε πίσω στην Νεολιθική Εποχή μεταξύ 8200-3800 Π.Χ. Ακολουθεί η Χαλκολιθική Εποχή μεταξύ 3800-2400 Π.Χ , η οποία δεν απείχε και πολύ από την προηγούμενη σε θέματα καθημερινότητας. Οι Κύπριοι της τότε εποχής ζούσαν σε πέτρινα σπίτια τα οποία ήταν ένας ενιαίος χώρος, είχαν πέτρινα εργαλεία, έτρωγαν, όσπρια, αρνίσιο και κατσικίσιο κρέας και έθαβαν τους νεκρούς τους μέσα στο σπίτι τους. Αξιοσημείωτο ότι κοσμήματα εκείνης της εποχής έφτιαχναν από πεντονίτη.

Οι πρώτες αλλαγές στον τρόπο ζωής και τεχνολογίας έγιναν κατά το τέλος της Χαλκολιθικής Εποχής και στο ξεκίνημα της Εποχής του Χαλκού (2400-2200 Π.Χ) όπου πλέον μακρόστενα σπίτια με περισσότερα δωμάτια δημιουργούνται, τα κοσμήματα κατασκευάζονται πλέον από χαλκό και οι νεκροί θάβονται σε ξεχωριστούς χώρους. Παρόλη την ανάπτυξη που δημιουργήθηκε, η οικονομική άνθιση και οι εμπορικές συναλλαγές με γειτονικές χώρες έγινε κατά τα τέλη της Εποχής του Χαλκού(1650-1050 Π.Χ). Η δημιουργία παραλιακών πόλεων και η ανάπτυξη δειγμάτων γραφής έδωσε την ευκαιρία για ανάπτυξη σχέσεων με Αίγυπτο, Μέση Ανατολή, Αιγαίο και Κεντρική Ευρώπη.

Ελληνιστική Εποχή και Αρχαϊκή Περίοδος

Ας πάμε όμως στις αρχές της Ελληνικής ιστορίας αυτού του νησιού για να καταλάβουμε καλύτερα πως έχει φθάσει σήμερα να έχει τις Ελληνικές του ρίζες. Με την κάθοδο των Μυκηναίων εμπόρων αγγειοπλαστών(μετέπειτα μεταδόθηκε και αναπτύχθηκε σαν τέχνη στην Κύπρο) μετά το 1400 Π.Χ, η Κύπρος έχει περάσει στην Ελληνιστική περίοδο και κατά το 1050 Π.Χ θεωρείται πλέον ως Ελληνικό νησί έχοντας γλώσσα, γραφή, θρησκεία, κουλτούρα και έθιμα που παραπέμπουν στην αρχαία Ελλάδα. Πήλινα αγγεία χρησιμοποιούνται στην καθημερινότητα των κατοίκων για θρησκευτικούς λόγους αλλά και σε θέματα επιβίωσης, τροφής, καθαριότητας κλπ.

Από το 1000 Π.Χ και μετά η σχέση της Κύπρου και Ελληνικών νησιών όπως η Έμβια και Κρήτη άρχισαν να αναπτύσσονται και να γίνονται στενότερες. Η δημιουργία των πόλεων/βασιλείων Παλαίπαφος, Σαλαμίνα, Κίτιο, Αμαθούντα, Κούριον, Ιμάριο, Σόλοι από τους ήρωες που επέστρεφαν από τον Τρωικό Πόλεμο, και η ανακάλυψη του σίδηρου που αντικατέστησε τον χαλκό, έδωσαν το έναυσμα για την Γεωμετρική και αργότερα την Αρχαϊκή Περίοδο (750-480 Π.Χ) ή οποία επηρεάστηκε και με την κάθοδο των Ασσύριων.

Οι Ασσύριοι ανάγκαζαν τα βασίλεια να πληρώνουν φόρους για να διατηρούν την ανεξαρτησία τους, ενώ κυριαρχούσαν όλες τις άλλες περιοχές. Μετά από την εφαρμογή της από τον Ασσύριο ηγεμόνα, ο Αιγύπτιος Φαραώ Αμμάσης ανέλαβε την διοίκηση και φορολογική εκμετάλλευση των βασιλείων στην Κύπρο. Εμφανές στίγμα της περιόδου αυτής το Ελληνικό και Ανατολικό στοιχείο στις τέχνες, στην κουλτούρα, στην θρησκεία και την καθημερινότητα της Κυπριακής κοινωνίας.

Κλασσική Ελληνιστική και Ρωμαϊκή Περίοδος

Κατά την Κλασσική Περίοδο (480-310 Π.Χ) η Κύπρος πέρασε κάτω από την Περσική κυριαρχία αν και κατάφερε να διατήρηση την ανεξαρτησία της σε μεγάλο βαθμό. Η Κύπρος παρά της εξωτερικές απειλές θα παραμείνει ένα από τα μεγαλύτερα και δυνατότερα πολιτικά κέντρα της Ελληνιστικής Εποχής. Έλληνες καλλιτέχνες είχαν προσληφθεί για να σκαλίσουν τα νομίσματα που χρησιμοποιούνταν στα Κυπριακά βασίλεια.

Η πτώση της Περσικής κυριαρχίας (310-30 Π.Χ) ήρθε κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Μέση Ανατολή. Μετά τους Πέρσες, σε συνδυασμό με το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με την Αλεξάνδρεια να γίνεται η πρωτεύουσα του Πτολεμαικού Βασιλείου έρχεται η σειρά των Πτολεμαίων να κυριαρχήσουν την Κυπριακή γη και τους φυσικούς της πόρους. Κατά την περίοδο αυτή η Κύπρος δέχεται την Αιγυπτιακή επιρροή στις τέχνες και συγχρόνως γίνεται πολεμική βάση για τους Πτολεμαίους, οι οποίοι χρησιμοποιούν πρώτες ύλες και φυσικούς πόρους για κατασκευή πλοίων και για τις εκστρατείες τους.

Βυζαντινή Περίοδος

Το ίδιο γίνεται και κατά τη Ρωμαϊκή κυριαρχία(30 Π.Χ-330 Μ.Χ), με τη μόνη διαφορά ότι η Κυπριακή οικονομία είχε ανοδική πορεία λόγο του ενδιαφέροντος τον Ρωμαίων προς το εμπόριο κοσμημάτων, και πήλινων αντικειμένων. Η Κυπριακή αγορά είχε αντιγράψει πιστά την διακόσμηση από τα μαστοριά της Ρώμης στον τομέα σχεδιασμό και διακόσμηση χρυσών κοσμημάτων και πήλινων αντικειμένων.

Αξιοσημείωτο γεγονός αυτής της εποχής ο εκχριστιανισμός του νησιού από τον Απόστολο Παύλο και Βαρνάβα το 45 Μ.Χ. Το 395 Μ.Χ κατά τη διάσπαση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία της Δυτικής, και Ανατολικής μετονομαζόμενη σε Βυζαντινή και με πρωτεύουσα τη Κωνσταντινούπολη πέρασε την Κύπρο στην Βυζαντινή Περίοδο (330-1191). Κατά το 400 Μ.Χ μέχρι και το 700 Μ.Χ η Κυπριακή εκκλησία κατάφερε να παραμένει ανεξάρτητη και να επηρεάζει αισθητά την Κυπριακή κοινωνία.

Οι πόλεις ισοπεδώθηκαν λόγο καταστροφικών σεισμών και καινούργιες δημιουργήθηκαν αντικαθιστώντας τις παλιές ονομασίες και η πρωτεύουσα που τότε ήταν η Πάφος μεταφέρθηκε στην Λευκωσία μεταξύ 1100-1200 Μ.Χ. Μέχρι το 1200 Μ.Χ στην Κύπρο είχαν δημιουργηθεί κάστρα όπως του Πενταδάκτυλου, Αγίου Ιλαρίωνα, Καντάρας, Βουβαβέντο, καθώς επίσης και μοναστήρια όπως του Αγίου Νεοφύτου, Μαχαιρά και Κύκκου.

Περίοδος Φραγκοκρατίας (1192-1489)

Η περίοδος της Φραγκοκρατίας έρχεται όταν ο Λεονάρδος ο Λεοντόκαρδος, μη μπορώντας να ελέγξει τη κυριαρχία του στο νησί το πούλησε στους Φράγκους, αφήνοντας όμως την Καθολική Εκκλησία να έχει την κυριαρχία στο νησί και να αναγνωρίζεται ως ο νόμιμο ίδρυμα. Η Φραγκοκρατία κράτησε μεταξύ 1192-1489 Μ.Χ και έφερε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη κυρίως τον δωδέκατο αιώνα, αφού μεγάλες πόλεις όπως Βιέννη και Γένοβα εισάγουν προϊόντα από την Κύπρο.

Η Κύπρος θα παραμείνει το μόνο Χριστιανικό σημείο στην Ανατολή και λόγο των μεγάλων εμπορικών σχέσεων που δημιούργησαν οι Φράγκοι, διαπλέξεις αρχίζουν στη Δύση για το ποιος θα εδραιώσει την κυριαρχία του στο νησί. Μεταξύ αυτής της περιόδου η Κύπρος αναπτύχθηκε στο εμπόριο με εξαγωγές σε προϊόντα όπως ζάχαρη, κρασί, και γεωργικά προϊόντα. Επίσης η παραγωγή σχοινιών και υφαντών ήταν ευρέος διαδεδομένη και η εμπορία κεραμικών αντικειμένων άρχισε να διευρύνετε τόσο με εξαγωγές όσο και με εγχώρια κατανάλωση.

Ακόμη ένα σημαντικό κομμάτι της περιόδου αυτής είναι η δημιουργία μνημείων από τους Φράγκους επηρεασμένα από το Βυζαντινό και Δυτικό στοιχείο να διακοσμούν το νησί μέχρι και σήμερα, με κυριότερα το Μπελλαπαις, το καθεδρικό του Αγίου Νικολάου, την εκκλησία της Αγίας Σοφίας, το κάστρο της Πάφου και άλλα.

Περίοδος Ενετοκρατίας (1489-1571)

Η Ενετοκρατία στην Κύπρο άρχισε το 1489 και κράτησε μέχρι το 1571 όταν το νησί παραχωρήθηκε από την τελευταία βασίλισσα της Κύπρου Κατερίνα Κορνάρο(η οποία είχε Ενετικές ρίζες) στην Βενετία. Κύριο μέλημα των Ενετών η κίνηση των πλοίων τους στην Ανατολική Μεσόγειο και ο γρήγορος ανεφοδιασμός τους στην Κύπρο. Η Κυπριακή παραγωγή βαμβακιού, σιταριού, κρασιού, ελαιόλαδου και ζάχαρης αναπτυσσόταν, ενώ την ίδια ώρα το λιμάνι της Λάρνακας ήταν το σημαντικότερο με την εξαγωγή αλατιού.

Κατά το τέλος της περιόδου της Φραγκοκρατίας το λιμάνι της Λεμεσού είχε αρχίσει να δραστηριοποιείται όπως και της Αμμοχώστου να διατηρεί την ταυτότητα ως του μεγαλύτερου. Χώρια όπως τα Λεύκαρα έχουν αρχίσει να γίνονται γνωστά στον τομέα της υφαντουργίας. Καθώς η Ρόδος πέφτει στα χέρια των Οθωμανών το 1552, οι Ενετοί προβλέπουν την πιθανότητα να χάσουν την Κύπρο μαζί με τα οφέλη που είχαν, και προσπαθούν να προστατευθούν κτίζοντας τα τείχη στην τότε πρωτεύουσα Λευκωσία και ενισχύοντας τα τείχη της Αμμοχώστου όπου και βρισκόταν ο γνωστός από την τραγωδία Σαίξπηρ πύργος του Οθέλλου.

Η Κύπρος κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1571-1878)

Η πτώση της Αμμοχώστου το 1571 και ο διωγμός των Ενετών από την Κύπρο έφερε για πρώτη φορά το νησί κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία και μουσουλμανική κοινότητα δημιουργείτε και εγκαθιστάτε στην Κύπρο. Η Κυπριακή Ορθόδοξη εκκλησία διατηρεί την θρησκευτική της ταυτότητα και κυριαρχία αλλά και συγχρόνως αποκτά και πολιτικό κύρος.

Το 1821, κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας ήταν μια δύσκολη περίοδος για την Κύπρο και περισσότερο για την Κυπριακή Ορθόδοξη Εκκλησία αφού εκτελείτε ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός με τους επισκόπους του και μαζί τους 470 κληρικοί. Η απελευθέρωση και ανεξαρτησία της Ελλάδας δημιούργησε στενούς δεσμούς ιδιαίτερα στις παραλιακές πόλεις και τα πρώτα σημάδια πολιτικής ιδεολογίας υποστηρίζοντας ένωση με την Ελλάδα είναι εμφανή. Η παρακμή του Οθωμανικής κυριαρχίας είναι πλέον ζήτημα χρόνου, ειδικά όταν η εμπορικές συναλλαγές μεταξύ παραλιακών πόλεων και Ευρώπης ευδοκιμούν.

Οι Οθωμανοί στρέφουν τις βλέψεις τους μη μπορώντας πλέον να διοικήσουν προς τους Βρετανούς το 1878.

Βρετανική Κυριαρχία (1878-1960)

Το 1878 κάτω από μυστική συμφωνία η Κύπρος δίνετε στους Βρετανούς και οι πιθανότητες για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αρχίζουν να μειώνονται. Στο μυαλό των Κυπρίων υπήρχε η ελπίδα ότι η Βρετάνια θα έφερνε αλλαγές στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της Κύπρου και η ένωση με την Ελλάδα θα γινόταν εφικτή. Με το πέρασμα του χρόνου και καθώς τα αποτελέσματα δεν έδειχναν σημάδια βελτίωσης, τα γεγονότα του 1931 ήταν αναπόφευκτα.

Τα επεισόδια το 1931 είχαν σαν αποτέλεσμα τα σκληρότερα μέτρα από Βρετανικής μεριάς και την απέχθεια από Κυπριακής. Το 1950 ο επίσκοπος τότε Μακάριος ο 3ος εκλέγεται αρχιεπίσκοπος και συμβάλει το 1955 στην ίδρυση του απελευθερωτικού κινήματος της ΕΟΚΑ με αρχηγό τον Στρατηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή.

Ο απελευθερωτικός αγώνας 1955-1959 είχε σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Βρετανούς αλλά όχι την ένωση με την Ελλάδα. Η συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου είχαν ως αποτέλεσμα την ανεξαρτησία της Κύπρου και την αναγνώριση της Κυπριακής δημοκρατίας της 16 Αυγούστου του 1960, την εκλογή προέδρου Ελληνοκυπρίου και αντιπροέδρου Τουρκοκύπριου, και την εγκατάσταση δύο Βρετανικών Βάσεων στην περιοχή Δεκέλειας(περιοχή κοντά στη Λάρνακα) και στο Ακρωτήρι(περιοχή κοντά στη Λεμεσό). Στις 13 Δεκεμβρίου 1959 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εκλέγεται πρόεδρος και ο Τουρκοκύπριος Κιουτσούκ αντιπρόεδρος.

1960 μέχρι 1974

Η συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου δυσκόλευαν σε κάποιο βαθμό την πολιτική και κοινωνική ζωή της Κύπρου. Το 1963 ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας έφερε κάποιες συνταγματικές τροποποίησης τις οποίες απορρίφτηκαν από την Τουρκοκυπριακή και Τουρκική πλευρά και προσπάθεια για δημιουργία Τουρκοκυπριακού ανεξάρτητου κράτους. Αυτό σηματοδότησε τα επεισόδια του 1963 και τα Ηνωμένα Έθνη απέστειλαν ομάδα για διατήρηση της ειρήνης στο νησί. Στις 15 Ιουλίου 1974, η στρατιωτική χούντα που κυβερνούσε τότε την Ελλάδα, οργάνωσε πραξικόπημα για να ανατρέψει τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της Κύπρου. Στις 20 Ιουλίου η Τουρκία, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το πραξικόπημα και καταπατώντας τους διεθνείς κανόνες συμπεριφοράς που καθιερώθηκαν από Συνθήκες στις οποίες είναι συμβαλλόμενο μέρος, εισέβαλε στην Κύπρο για να αποκαταστήσει δήθεν τη συνταγματική τάξη. Αντί αυτού κατέλαβε το 36,2% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο βόρειο τμήμα - μια πράξη που καταδικάστηκε διεθνώς ως κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η Τουρκία εξακολουθεί από τότε να περιφρονεί πληθώρα ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η μεταπολεμική Κύπρος

Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής εξαφανίστηκαν 1.400 περίπου Ελληνοκύπριοι πολίτες και στρατιώτες. Πολλοί είχαν συλληφθεί από τους Τούρκους και θεάθηκαν σε φυλακές στην Τουρκία και στην κατεχόμενη περιοχή, πριν από την εξαφάνισή τους. Οι περισσότεροι εξακολουθούν να είναι αγνοούμενοι, λόγω της απροθυμίας της Τουρκίας να βοηθήσει στη διακρίβωση της τύχης τους.

Η Κύπρος βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες. Τα επόμενα χρόνια είναι δύσκολα για την Κυπριακή κοινωνία αφού το 70% των πλουτοπαραγωγικών πόρων του νησιού χάθηκε, 30% του εργατικού δυναμικού κατέστησαν άνεργοι και η πολιτική της μεταφοράς και εγκατάστασης εποίκων από την Τουρκία στο κατεχόμενο τμήμα έχει αλλοιώσει τη δημογραφική δομή του νησιού σε τέτοιο βαθμό ώστε ο συνολικός αριθμός των παράνομων εποίκων (περίπου 160.000) να είναι σχεδόν διπλάσιος των Τουρκοκυπρίων (88.900).Το Κυπριακό πρόβλημα παρά τη συμβολή των παγκόσμιων οργανισμών και μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη παραμένει άλυτο ακόμη και σήμερα.

Μια σειρά αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, καθώς και άλλων διεθνών οργανισμών, καταδικάζουν την τουρκική εισβολή και τις άλλες επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου. Ζητούν την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους και τη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων. Απαιτούν αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το σεβασμό της ανεξαρτησίας, κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου. Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων βρήκε την Τουρκία υπεύθυνη για μαζικές και συστηματικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο.

Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναλάβει διάφορες πρωτοβουλίες για επίλυση του κυπριακού προβλήματος και επανένωση του νησιού με διαδοχικούς γύρους διακοινοτικών συνομιλιών που διεξάγονται από το 1975. Η πρόοδος, όμως, έχει υπονομευθεί με διάφορους τρόπους από την τουρκική πλευρά, η οποία επιδιώκει όπως η διευθέτηση αφήνει την Κύπρο μόνιμα διαιρεμένη και όμηρο των ξένων συμφερόντων. Η ελληνοκυπριακή πλευρά, από την άλλη, επιμένει σε πραγματική επανένωση της Κύπρου και του λαού της.

Η Κύπρος στην Ευρώπη

Η είσοδος της Κύπρου την 1η Μαΐου του 2004 στην Ευρωπαϊκή κοινότητα, και η υιοθέτηση του Ευρώ την 1η Ιανουαρίου του 2008 την βρίσκει διχοτομημένη με το βόρειο τμήμα της να είναι υπό παράνομη Τουρκική κυριαρχία. Το βόρειο τμήμα εξαιρείτε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα μέχρι να βρεθεί μια λύση στο Κυπριακό πρόβλημα. Οι προσπάθειες για μια λύση στο Κυπριακό πρόβλημα από οργανισμούς, κυβερνήσεις και μεσολαβητές συνεχίζονται ακόμη και σήμερα.

Παρά τις αντιξοότητες η ελεύθερη Κύπρος κατάφερε να αναπτυχθεί σε τομείς όπως τουρισμός, βιομηχανία, γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, παιδεία διασφαλίζοντας μια σταθερή οικονομική ανάπτυξη και πορεία και συγχρόνως να θεωρείται ως ένας από τους πιο μαγευτικούς προορισμούς στην Μεσόγειο και όχι μόνο. Εκατομμύρια επισκέπτες από όλο τον κόσμο καταφθάνουν στο νησί της Αφροδίτης για να δούνε από κοντά τα ιστορικά μνημεία, τα μοναδικά αξιοθέατα και να γνωρίσουν τον πολιτισμό της Κύπρου και την κουλτούρα των φιλόξενων Κυπρίων. Σύμφωνα με το Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού το 2008 επισκέφθηκαν την Κύπρο 2.403.744 περιηγητές.